Akcja 1% 2015 zbliża się do końca

Kochani, dzisiaj ostatni dzień na złożenie PITów. Kasiorka od Was zacznie trafiać na fundacyjne konto od listopada. Już teraz dziękujemy Wam za każdy grosz! Dzięki Wam Krzyś będzie mógł pojechać na turnus, będziemy mogli kupić mu odpowiednie obuwie ortopedyczne, czy sprzęt rehabilitacyjny, zapłacić za leki i prywatne wizyty lekarskie. Gdyby nie Wy, na wiele z tych rzeczy nie byłoby nas zwyczajnie stać. Dla przykładu turnus to koszt rzędu 5000zł, buty ortopedyczne 200zł, ortezy 2300zł, wizyty lekarskie średnio 150-200zł, a wizyty w aptece rzadko kiedy kończą się fakturą na mniej niż 50zł.

Dziękujemy, że jesteście z nami, że kochacie Krzysia, że nas wspieracie. Zanim przedstawiliśmy światu Krzysia, mieliśmy mieszane uczucia, czy to dobra droga. Wiadomo, obdarcie z prywatności nie jest fajne i przyjemne. Nie żałujemy jednak tego kroku - tyle dobrego spotkało nas od czasu założenia "Bo wspaniałe jest życie". Nigdy się Wam za nie nie odpłacimy. Jesteśmy jednak przekonani, że dobro powraca i że wróci do Was stokrotnie większe :) 

Już teraz prosimy, byście nie zapomnieli o nas w przyszłym roku :) Najlepiej to w ogóle o nas nie zapominajcie ;) czytajcie nas, piszcie do nas. My obiecujemy dzielić się z Wami informacjami o naszym największym szczęściu, o chłopcu, co w swoim niespełna 4 letnim życiu osiągnął tak wiele, a jeszcze więcej nam pokazał.


Na koniec przypominamy post, w którym opisujemy nasze zbiórki 1% od kuchni. Tam wyjaśniamy na co idą te pieniądze i jak możemy z nich korzystać. Pewnie już czytaliście, dla przypomnieć warto :) http://bowspanialejestzycie.blogspot.com/2013/11/1-od-kuchni.html



Fotka sprzed jakiegoś miesiąca - Krzyś w drodze do przedszkola czyta swoją książeczkę logopedyczną :)


 



Niech moc będzie z Wami!
Udanego wypoczynku podczas długiego majowego weekendu :*

Zdrajca

Dzisiejszy dzień bardzo przeżyłam. Niby nie jestem miękka fają /a może jednak jestem/, niby już trzy razy Krzysia usypiali w tym na dwie operacje... W najczarniejszych myślach nie brałam pod uwagę odwiedzin bloku operacyjnego i podwójnego znieczulenia zamiast obiscanego tzw. głupiego Jasia... Może jestem miękka faja, ale wyjący z bólu, zmęczenia, strachu, niemożności zaśnięcia,  głodu i pragnienia, walczący zawzięcie z dwoma anestezjologami, dwiema pielęgniarkami niespełna czteroletni chlopiec, pokruszył moje serce na miał. On walczył, bo ja, zamiast ho bronić przed złem tego świata, przytrzymywałam mu rączki, nóżki czy główkę i kłamałam w żywe oczy, że to już ostatnia próba, że teraz się uda...

Nie życzę nikomu słuchania tego szlochu bezsilności, którego dźwięk dudni mi ciągle w uszach.

Nie życzę nikomu tego uczucia, gdy dziecko wyrywa się z Twoich ramion, gdy niesiesz je w miejsce, gdzie zadadzą mu ból, a potem tuli się w nich po wszystkim, szukając ukojenia. Te same ramiona, serce już inne, choć bije niby wciąż tak samo. Tłumaczenia, że to dla jego dobra na nic się zdają. Każde spojrzenie w lustro krzyczy "zdrajca!!!!"

Pluję sobie w twarz, bo może to badanie mogło poczekać...

Pisząc ten post płaczę. Jestem realna, jestem słaba. Resztkami sił powstrzymuje łzy przy Krzysiu.  Wiem, że on nie może ich widzieć, choć przecież tak doskonale wie, kiedy mi smutno. Niestety ostatnimi czasy dorośli boją się zwykłego przytulania. Nie wiedzą, co powiedzieć, więc albo milczą, albo plotą coś, w co sami nie wierzą.  Dobrze, że mam Ciebie Krzysiu. Że ratujesz mnie swoim uśmiechem i nieustanną walką. Że jesteś moim oparciem, choć to ja nim powinnam być.

Granie na ekranie

Wiem, że gry na komórce czy tablecie to nie jest najlepsze rozwiązanie dla dzieci, ale staram się je Krzysiowi dawkować. Wczoraj Krzyś dał mi kolejny dowód do dumy :) Obczaił grę talking ginger - w której opiekuje się i bawi się z kotkiem :) Umie już palcem celnie przesunąć jedzenie z talerzyka do kotkowej buzi, umie też gasić świeczki na torcie i (jakkolwiek to zabrzmi) rozwijać papier toaletowy ;D Powoli też zaczyna kumać jak kotkowi zrobić prysznic i wysuszyć, co zrobić, by kotek się śmiał i powtarzał po nim jego śpiewy :D To w ogóle jest śmieszne, bo Krzysio jest wniebowzięty jak ktoś powtarza idealnie to, co on sam "wypowie" choć do jakiegokolwiek wyrazu temu daleko.

fota z gry

Pomijam fakt, że Krzycho sam już odblokuje komórkę, ba, wczoraj mi parę rzeczy chciał zainstalować i kupić sobie owego kotka z gry w wersji zabawkowej ;) Pora sobie chyba załatwić lepszą blokadę :D

Znalazłam też parę apek z tiktakami :) Do tej pory ikonka budzika była Krzysia ulubioną - bo ma postać zegara właśnie. A jakie jest szaleństwo na widok tapety - Krzysia z Dziadkiem :) Krzyś uwielbia tez robić fotki, choć sam jeszcze nie przyciska tego, co trzeba, a i broń Boże wpuścić go do galerii zdjęć, bo wchodzi w jakieś menu, do którego sama nie mogę dojść ;D No cóż - pora się pogodzić z faktem, że jest się w tyle z technologią, a dzieciaki z nią razem rosną i dla nich to naturalne środowisko ;D